zeljko dakovic - poezija
zeljko dakovic - poezija

 

 

 

 

Prsta dva

 

 

U potrazi za patnjom koja čini jadnim,

al spremnim da umrem,

slušah vjetar,

jedinstvenog mu u snazi piska,

kako diše,

te podigoh ruku i dva prsta,

tu jedinku razdvojenu

kao stranice neispisanog lista.

 

Na jednom anđeo koji ponekad svrati,

al u snovima neumorno prati,

na drugom okov zlatnoga sjaja,

godine umorne,

vječnost vječnoga pada.

 

U potrazi za istinom koja čini jadnim,

al spremnim da volim,

umrijet ću za obadva.

I jedan i drugi

u stisnutoj šaci, jedinstveni,

sam opet ja, samo ja.